De Negen Planeten

De nieuwe manen van Uranus

De laatste jaren zijn er verschillende kleinere maantjes ontdekt. De meesten met telescopen van op Aarde! Door deze ontdekkingen heeft Uranus nu ook maantjes met een onregelmatige omloopbaan.

Caliban en Sycorax

Uranus XVI en XVII


   In 1997 zijn twee nieuwe manen ontdekt van Uranus, hun voorlopige naam was Uranus XVI (S/1997 U 1) en Uranus XVII (S/1997 U 2). De namen Caliban en Sycorax, voorgesteld door hun ontdekkers, zijn officieel aangenomen door het IAU. Caliban (S/1997 U 1) heeft een omloopbaan op ongeveer 7,2 miljoen km van Uranus en heeft ongeveer een diameter van 80 km. Sycorax (S/1997 U 2) heeft een omloopbaan op ongeveer 12,2 miljoen km van Uranus en heeft ongeveer een diameter van 160 km. Hun diameter is berekend op basis van hun helderheid en rekening houdend met hun albedo van ongeveer 7%. Hun omloopbanen zijn retrogarde en hebben een hoge inclinatie.

   Caliban en Sycorax zijn personnages in The Tempest van Shakespeare.

   Caliban werd ontdekt door Brett Gladman, Phil Nicholson, Joseph Burns, en JJ Kavelaars met de 200 inch Hale telescoop; de eerste beelden dateren van 6 en 7 september 1997. Voor Sycorax zijn de ontdekkers Nicholson, Gladman, Burns, en Kavelaars.

   Bovenstaand beeld is de foto waarop S/1997 U 1 is ontdekt; rechts zien we de ontdekking van S/1997 U 2.

   Tot en met deze ontdekking was Uranus de enige van de gasreuzen zonder "onregelmatige " manen. Dit wil zeggen manen waarvan de omloopbaan in het vlak van de evenaar van de planeet liggen en in dezelfde richting draaien als de planeet rond zijn as.

   Zoals de andere onregelmatige manen (de acht buitenste manen van Jupiter, Phoebe en Nereide), zijn ze wellicht ingevangen asteroïden. Het is heel onwaarschijnlijk dat ze initieel gevormd zijn in hun huidige banen.

   De samenstelling van de manen zijn, volgens Nicholson, "waarschijnlijk een mengeling van stenen en ijs." Beide manen hebben een rode kleur, wat ongewoon is. Het zou wel eens kunnen dat ze gevormd zijn in de Kuipergordel.

   Het zijn de minst lichtzwakke manen die ooit ontdekt zijn van op Aarde.

Meer informatie over deze manen

(Noot: in sommige van de artikels hieronder , verwijst men naar Sycorax (S/1997 U 2) als de helderste.)

1986 U 10

   Dit maantje heeft nog geen naam.

   Gefotografeerd door Voyager 2 in 1986; en in 1999 ontdekt door Erich Karkoschka van het "Lunar and Planetary Lab" van de universiteit van Arizona in Tucson.

   De omloopbaan is bijna identiek aan die van Belinda, ongeveer op 75.000 km van Uranus.

   De diameter is ongeveer 40 km.

Meer over 1986 U 10


Prospero, Setebos en Stephano

Uranus XVIII, Uranus XIX en Uranus XX

   Deze kleine maantjes zijn eveneens genoemd naar pesonnages van The Tempest.

   Voor het eerste gefotografeerd door Kavelaars, Gladman en Holman met de Canadees-Franse-Hawaiaanse Telescoop op Mauna Kea in juli 1999.

   Hun omloopbanen zijn nog onzeker maar zouden zich situeren tussen 10 en 25 miljoen km van Uranus.

   Hun diameter is wellicht tussen 30 en 40 km (uitgaande van een albedo van 0,07).

Meer informatie over deze manen


Open Vragen

  • We weten nog heel weinig over deze manen; wat zouden we kunnen bij leren wanneeer er opnieuw een ruimtetuig naar Uranus gestuurd wordt ?

Inhoud ... Uranus ... Oberon ... Nieuwe Manen ... Neptunus ... Gegevens Infoster

Bill Arnett (vertaling door Guido Hemeleers);